در این پاییز برگ ریزان ، در کنار شمعی فروزان ، با یاد حسین (ع)، به عشق او که سالهاست با یاد او نفس میگیرم ،به دور از هر دین و مذهبی ، عشق است حسین ، زیرا در وجودش انسانیت بود...سالهاست که ، هر سال ، مشکی بر تن می پوشم و با یادش آرام میگیرمیا اباعبدالله ، دستم را بگیر به یاری خدا ، نفس تازه میکنم با نفسهای تو....و چه غریبانه رفتی از این خانه ، من مانده ام و دنیایی عاشقانه با تو...این خزان ، برگ ریزان تر از گذشته هاست ، شاخه ها خشکیده تر از همیشه ، برگها با اشک میریزند بر زمین!به احترامت ، در کنارت سر میکنم ، به احترامت چشمهایم را تر میکنم ، آخر این شعر را دوباره از سر میکنم...دستهایم را بگیر اب

تو را در زندگی ام دارم سر به سر دلم میگذاری، همیشه جای عشق ، غم در دلم جا میگذاری...هر لحظه بهانه و آرامشی که نیست در بین ما ، باید به انتظار بنشینیم تا تمام شود امروز و بیاید فردا...سر به سر دلم میگذاری و بی خبر از درونم ، چرا درکم نمیکنی ای تمام وجودمکمی هوای دلم را داشته باش ، نمیخواهم باشی مثل آن روزها،روزهایی که لحظه هایت بی من نمیگذشت...تو میگویی عشق در وجودم نیست ، پس آن کسی که در قلبت نشسته و عاشق زندگی اش است کیست؟هوای دلت را دارم ، منی که تنها تو را در زندگی ام دارم ، به دور از بی وفایی ، ای جان من تو بگو که با من که هستی آرامی....من همین را میخواهم ، که درکت کنم ، درکم کنی ، نه ا